Now Ahmad Azizi answer your questions about him 

لیست مسئولین و دبیران مدرسه راهنمایی رزمندگان اسلام (واقع در مسکن اراک) در سالهای 76، 77، 78

آقای نظاملو(معلم بسیار خوبی بودند)

آقای حکیم پور(معلم بسیار خوبی بودند)

آقای غفوریان (معلم بسیار خوبی بودند)، آقای سحابی (معلم بسیار خوبی بودند)، آقای جوادلو که خیلی متفاوت بودند

آقای شعبانی (معلم بسیار خوبی بودند)

آقای پویا که معلم بسیار خوب زبان بودند و من خیلی چیزها را مدیون ایشان هستم

از همه آنها تشکر می کنم

 ادامه ماجرا
بعد از اینکه راهنمایی تموم شد یعنی راهنمایی را تحمل کردم به دبیرستان رفتم اون موقع سال 1378 بود . اون زمانا مدرسه دارالعلوم مخصوص فرزندان دار الوزاره و شاهزاده ها بود و ما نمی توانستیم برویم
من به دبیرستان صمصامی بیات موقوفه مرحوم حاج ذوالفقار بیات رفتم . که پدر بزرگ آقای احمدلو (از دبیران دار الصمصام سابق که من تحصیل می کردم)  به نقل از پدر بزرگش نقل کرده که ایشان فرد بسیار خوب و پرهیزکاری بوده اند. آقای بیژن ذوالفقار نسب هم از ایشان خیلی تمجید کرده اند. خلاصه مخلص کلام بگم که من به صمصامی بیات (اهدایی حاج ذوالفقر بیات) رفتم که ای کاش شصت پام می رفت تو چشمم و نمی رفتم، مدرسه نبود که، صد رحمت به تیمارستان، نمی دونم اون موقع آقای حبیبی این همه تحفه نطنز رو ازکجا و چگونه با این همه ظرافت دور هم جمع کرده بود که من مطمئنم اگر در زمان چنگیز خان یه همچین کولنی انسانی در کشور وجود داشت هیچ وقت انگلیس و آمریکا جرات نمی کردند به ایران نگاه چپ بندازند که روسیه با ایران قرارداد گل چمن چای امضا کنه.
دبیرستان صمصام الملک واقعا افتضاح بود اگه از ساختمانش بخام بگم طوری بود که هر وقت معلم داد می زد یا میزی رو زمین کشیده می شد یه مشت خاک از سقف های کاهگلی کلاس رو سر و کول ما می ریخت. یادم می آید جناب احمد لو از مورخان برجسته کشوری روزی در جمع دانش آموزان دار الصمصام که برای برخی مکاشفات باستانی در محوطه صمصام الملک گرد آمده و گشت می زدند نقل کرد که "برخی از کلاسهای شما روزی طویله ای برای اسبها و دراز گوشان مکتبیان دار الصمصام بوده و طاقچه ها هم آخوری برای آنان".ی
 من شخصا تعداد لایه های گچ شده دیوارها را شمردم که نزدیک به بیست لایه بود و بچه ها می توانستند با تراش آن یادگاریهای پدر و اجداد خود را در آن مکاشفه کنند. ضخامت دیوار ها هم نزدیک به یک متر بود. بدتر از همه اینها درب مدرسه بود که واقعا زندان آلکاتل و اوین هم چنین دروازه ای نداشتند. این دروازه از میله های قوی که در خارج تنها برای ساخت سلولهای انفرادی از آن استفاده می شود به ارتفاع بیش از شش متر که نوک های آن را هم با سرنیزه پوشانده بودند ساخته شده بود که عبور از آن حتی برای میمون های باغ وحش سن مایرو هم غیر ممکن بود. هر روز پس از ورود دانش آموزان این درب را بلافاصله قفل می زدند تا مبادا یک نفر خارج شود. باور کنید که آنجا فرقی با زندان نداشت، همیشه در آنجا به من احساس زندانی بودن دست می داد  . بقیه چیزهاشم مثل مدارس دیگه افتضاح بود.
سال اول را در صمصامی گذرانم و با نمره های درخشان و به حالت کراول خودم را به کلاس دوم تجربی رساندم.  سال دوم را هم تحمل کردم ولی دیگر سال سومی در کار نبود. من پس از ده سال تحمل رنج و مشقت بالاخره کار خودم را کردم.
نظام آموزشی کاملا نا کارآمد، متون درسی کاملا غیر استاندارد و غیر اصولی، درسهای زاید و اضافی، آینده ای کاملا نا معلوم که ما حتی نمی دانستیم دبیرستان چند سال است، احمق بودن مسئولین آموزش و پرورش، عدم توجیه و اطلاع رسانی به دانش آموزان و ضعف و بی توجهی دبیران و مسئولین مدرسه از جمله عواملی بود که من دیگر نتوانم این نظام آموزشی را تحمل کنم. من نمی دانم این مسئولین آموزش و پرورش چگونه می خواهند جواب این همه ظلمی که در حق دانش آموزان کرده اند و می کنند را بدهند، من که شخصا هیچ وقت آنها را نمی بخشم و فهمیدم که حتی اگر  در پاکستان، ارمنستان، ترکمنستان و سایر کشورهای عتیقه تحصیل کرده بودم خیلی موفق تر از حالا بودم. برخی کارکنان سازمان آموزش و پرورش و مدارس اراک با راهنماییهای کاملا غلط و من درآوردیشان باعث شدند که من دقیقا یک سال درس نخوانم و یک عدد طالبی تپل مپل کله تعطیل (سرهنگ از دو واژه سر و هنگ به معنی بی مخ یا کله پوک تشکیل شده) در نظام وظیفه اراک با غرور خود سه ماه به این مدت اضافه کرد..

بینندگان عزیز من هم اکنون از مرکز آموزشی 3000 نفری پروفسور حسابی اراک با شما سخن می گویم. جای همه شما در اینجا خالیست. آقای فراهانی، آقای محلاتی و دیگر مسئولین و اساتید این دانشرا سلام می رسانند وهمه و همه در جهت تحقق آرمانهای آموزشی کشور گام بر می دارند. ریو فردینانز ستاره آرژانتینی رئال که در پاریس بزرگ شده سال گذشته در بازدید از این مرکز آموزشی از آن به عنوان پرورشگاه رویایی یاد کرد و گفت ای کاش به جای تحصیل در مدارسی که  در آن بهترین امکانات و اساتید را در اختیار ما می گذاشتند و دانش آموزان آن حتی یک لحظه طعم فقر و ناکارآمدی و ضعف آموزشی را حس نمی کردند در اینجا تحصیل کرده بودم، همان طور که سوسک در جاهای مرطوب بزرگ می شود و به رشد و تکامل می رسد انسان هم تنها در این جاها می تواند رشد کند و مرد شود، دانشی که بدون دود چراغ خوردن و استفاده از چراغ موشی بدست آید دانش نیست ودانش قلابی است که بدرد نمی خورد.